“Ik heb me laten pakken zonder rubbertje, dat was wel dom”

EXCLUSIEF VOOR ABONNEES

P-magazine vroeg aan honderd Vlaamse vrouwen: wat is het allerstoutste avontuur dat je ooit meemaakte? Niet al die vrouwen antwoordden, maar zij die wél antwoordden, die laten we vanaf nu geregeld op zondag aan het woord.

Toegegeven: die intro is inmiddels een beetje achterhaald. Het is namelijk niet bij de vrouwen die wél antwoordden gebleven. We worden geregeld gecontacteerd door lezeressen die ons ook hun verhaal willen vertellen. Wil jij ook het jouwe – al dan niet anoniem – vertellen? Stuur ons dan gerust een mailtje op info@p-magazine.be.

Vandaag brengen we het verhaal van V. Als ik haar vraag hoe ik haar mag noemen of omschrijven op P-magazine, antwoordt ze: “Zet maar dat ik van ergens kom waar de waterellende deze week nog wel meeviel. Da’s vaag genoeg. Want mijn man is wel van dit hele avontuur op de hoogte inmiddels, maar als mijn familie van tante-nonnekes hier achter komt, word ik waarschijnlijk behekst, vervloekt en verbannen tegelijkertijd.” Dan nipt ze nog eens van haar koffie-verkeerd, en begint ze haar verhaal.

Toen we achttien jaar getrouwd waren, kwam ik er plots achter dat mijn man me bedroog met een juffrouw die een stuk jonger was dan ik. Die dag was ik hysterisch. Ik wist niet of ik wilde scheiden, mezelf dood wilde, of hem dood wilde. Enkele dagen later praatten we het dan toch uit. Hij zei dat hij me graag zag, niet zonder me kon, het nooit meer zou doen, bla bla bla. Die praatjes konden me op dat moment nog steeds niet veel schelen, maar ik was inmiddels wel tot het besef gekomen dat we beter samen konden met ons leven. Zo erg was dat overspel nu ook weer niet, toch?

Nu moet je weten: we zijn beginnen te vrijen toen ik zestien was, en hij zeventien. We waren elkanders eerste. Dat er dan, zoveel jaar later, tòch een vrouw was waar hij het mee had gedaan, die zijn Charel in haar had gevoeld, bleef aan me knagen. Ik weet niet goed hoe ik dat gevoel moet uitdrukken, het was een soort evenwicht dat verstoord was. En dat evenwicht kon alleen maar hersteld worden, als ik òòk een andere Charel in mij zou voelen. Maar wiens Charel?

Het moest een wildvreemde zijn. Iemand die ik nog nooit eerder had ontmoet, en die ik daarna ook nooit meer zou ontmoeten. Ik plaatste een advertentie op een site, dat ik een man zocht voor eenmalig contact.

Rommelreacties dat ik daar op kreeg, jongens toch. Rechtuit vulgair. Ik denk dat ik misschien tweehonderd antwoorden had gekregen, waarvan vier enigszins bruikbaar. Ik besliste uiteindelijk af te spreken met een kerel die er best goed uitzag, en vooral: die ruim vijftig kilometer van me vandaan woonde. De kans dat ik hem daarna nog tegen het lijf zou lopen, was dus klein.

Verder lezen?

Word ook abonnee en lees
alle artikels en digitale magazines

Onbeperkt toegang tot alle artikels
en digitaal archief op PNWS.be.
Stop wanneer je wil.

Eerste 3 maanden €2.99 per maand
Nadien slechts €4.99 per maand

Ben je al abonnee?
Log hier in
en krijg toegang tot alle artikels en digitale magazines.

Lees ook
Reacties
Laden...

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More